:: Janita op stap!! ::

:: 2/05/2004 ::

Oke, ik zal nog even een kort reisverslag doen.

Dinsdagochtend om 07.30 uur de bus vanuit Melbourne naar Sydney gepakt. Ik had erg slecht en weinig geslapen omdat ik bang was om de bus te missen. Want bus missen, betekende vliegtuig missen...
Rit was erg lang, 12 uur en 15 minuten. Was in een enorme dip omdat ik Rosebud en mijn huisgenoten miste. Zat als een sufkutje te huilen. Vooral toen we getrakteerd werden op een videofilmpje. Het was Tombraider and the cradle of life, echt een draak van een film. Daarna Freaky Friday, was wel leuk, maar op het einde lekker sentimenteel, dus...
Maar dan ga je denken aan de tijd die komen gaat en toen knapte ik weer helemaal op.

Om 19.45 uur in Sydney aangekomen en maar gelijk de trein gepakt naar het vliegveld. Daar wat gegeten en kwam erachter dat alles gewoon om 21.30 uur ging sluiten. Ik had dus nog een HELE lange nacht te gaan. Heb met oordopjes op een bankje liggen slapen. Zeker wel 4 uurtjes!

Om 07.00 uur ben ik gaan inchecken en ik kwam nog een bekende tegen. Het was Diana, een meisje waar Mirjam en ik de kerst mee gevierd hadden in Melbourne. Dat was wel even gezellig om de tijd te doden. De vlucht duurde 3 uur en als ontbijt kregen we nasi met vlees, yoghurt en een croissantje met jam. Een hele verrassende combinatie, vooral als je daarna een beetje last krijgt van turbulentie...

Aangekomen in Auckland maar een uur in de rij gestaan bij de douane. Vincent en Dymphna vonden het erg grappig om mij eerst 3 minuten de mensenmassa te laten afzoeken naar hun voordat ze opstonden om me gedag te zeggen. Was heel erg goed om ze weer te zien. Toen op Mirjam gewacht, die zelfs 5 kwartier in de rij bij de douane stond en naar onze huurauto gegaan. Daar ook zeker weer een uur gewacht en Vince en Dymph hebben me even ingelicht over de laatste nieuwtjes uit Holland.

Niet te geloven zeg!!!! Frans Bauer 7 weken op nummer 1!!! Waar gaat dit heen, hebben wij Hollanders dan geen enkele trots meer? Ben blij dat ik dit heb mogen missen.

Ja, en toen op weg naar het hotel... Eerst wat proefrondjes gemaakt voordat we Auckland ingingen. Alles ging goed, alleen de routebeschrijving van het hotel was niet helemaal duidelijk. Dus maar een uurtje in de rondte gereden. En Vince vond het grappig om nog even tegen het verkeer in te rijden. Het was een heuvel met pijlen op de weg naar de auto toe. Even schreeuwen, van baan verwisseld en alles was weer oke. Foutje, bedankt...

Vandaag zijn we de stad ingegaan. Nog een paar goede cd's aangeschaft voor in de auto en toen naar de haven gelopen. Een havencruisje gemaakt van 1,5 uur. Was erg mooi en het weer werkte ook mee. Een beetje bewolkt, maar erg warm. Auckland is een erg mooie stad, maar ook weer een hele grote stad en die heb ik nou wel gezien. Dus...

Morgen vroeg op pad en dan gaan we richting de Bay of Islands. Dat is in het noorden en heb je honderden kleine eilandjes. De plaatjes zien er erg mooi uit dus dat zal wel gaaf worden.

Voor de rest nog niet veel plannen. We bekijken het maar een beetje per dag en volgen een beetje de tips van de reisboekjes.

O ja, moeders, mijn telefoon heeft geen bereik, maar Vince gaat waarschijnlijk een kaart aanschaffen. Dat hoor je dan wel. Maar zoals je ziet gaat alles uitstekend. Met Mirjam en Vince en Dymph klikt het ook goed. Dus morgen op weg en dan horen jullie het wel weer.
:: janiet 10:24 [+] ::
...

Oh ja... We hebben een hele stoere auto. Heeft er 11 kilometer opzitten, dus splinternieuw. De verzekering hebben we afgekocht dus kunnen hem lekker afraggen. Het is een glimmend blauwe Mazda 6, volgens Vince een supercar.
:: janiet 09:57 [+] ::
...

Hallo allemaal!

We zijn allemaal goed aangekomen. Hebben net gegeten en koffie gedronken. De rest volgt later....
:: janiet 09:55 [+] ::
...

Ik word verteerd door gemengde gevoelens!!!
Aan de ene kant ben ik superblij dat ik naar Nieuw Zeeland ga en Vince en Dymphje weer zie, maar aan de andere kant heb ik ontzettende heimwee naar Rosebud. En we zijn nu nog maar net een uur in Melbourne. Ik word gek van de herrie en de vele mensen. Dat ben ik niet meer gewend.

Ook al was Rosebud dan supersaai, ik zal zeker de mensen en het hostel missen. Het is toch een soort van huis geweest voor 5 weken. En met de mensen had je een speciale band. Je had een routine: Om 05.45 uur opstaan, werken, 16.00 uur thuis, je pakt een biertje uit de ijskast, ga languit in de tuin liggen en effe relaxen. Dan douchen, eten, weer een biertje pakken en de rest van de avond een beetje slap ouwehoeren. Het beviel me wel.

Wat heb ik het weekend gedaan? Vrijdag natuurlijk weer naar de Sandbar geweest. Deze avond hadden we een historisch record van 3 backpackers die de bar uit zijn gezet omdat ze teveel hadden gedronken. Ik heb er zelfs nog eentje naar huis gebracht. Een jongen die ik eigenlijk wel erg leuk vond, maar wat kan je afknappen als iemand vervelend en irritant wordt als ie teveel gedronken heeft. Ik heb hem het laatste stuk alleen naar huis laten lopen, omdat ik hem anders had vermoord.
De volgende dag heeft ie een soort van excuus aangeboden en bedankt dat ik hem naar huis had gebracht. Te laat! Eikel, maar wel leuk...

Zondag eindelijk naar het politieburo gegaan om aangifte te doen van diefstal van mijn camera. Ik had samen met de eigenaar een verhaal verzonnen dat er iemand door het raam was geklommen en mijn camera en 20 dollar had meegenomen. Zegt die vrouw: Ja, dan is het inbraak en dan moet ik twee agenten langssturen om de plaats te bekijken. Ik in totale paniek, want... De ramen kan je openschuiven, maar daar zit een hele grote hor voor en ik wist dus niet of die wel of niet vastgeschroefd zat.
Maar gelukkig zat die los en de agenten hadden het niet eens uitgeprobeerd. Ze hadden waarschijnlijk wel in de gaten dat het alleen een verhaal voor de verzekering was. Maar zo vriendelijk als ze waren hebben ze toch een mooi rapportje voor me geschreven.

Het leukste was nog dat Marieke, die met me mee was gelopen, en ik terug werden gebracht naar het hostel in een politiewagen. We moesten achterin in een soort ijzeren hok waar normaal dronkenlappen in werden vervoerd. Het eerste wat in me opkwam was: "Hier moeten we een foto van maken." Ja jammer, joh! Waarom zit je in deze auto?!

Kwam er vanmorgen achter dat ik mijn Swiss Army zakmes ook al kwijt ben. Waarschijnlijk gewoon verloren, maar die had ik dus ook nog op kunnen geven. De eigenaar werd helemaal moe van me. "Waarom raak je toch alles kwijt?"
Antwoord: "Omdat ik Janita heet, ik raak alles kwijt." Ik dacht van de week dat er een complot tegen me gespannen was, omdat ik ook al mijn lievelings shirt kwijt was. Maar die bleek in de volgende kamer te liggen. Hij was meegesleurd met de snoer van de stofzuiger.

Ondanks dat hij waarschijnlijk aan onze onderbroeken ruikt, is Brian, de eigenaar toch wel een schat. Want hij heeft me een oud fototoestel gegeven en een Swiss Army zakmes. Die kwamen van de spullen die mensen hadden achtergelaten. Misschien krijgt de volgende wel mijn camera. Nee hoor, grapje...

Morgenochtend vroeg is het zover. Weer terug naar Sydney. Daar zal ik niet veel van zien, want ik kom om 19.00 uur aan, ga even eten in Chinatown, wat tijd doden en dan naar het vliegveld. Want ik moet daar om 05.55 uur inchecken en dus ga ik daar maar overnachten.

En dan de grote reunie. Ik heb Dymphna al gevraagd om een slow motion ontvangst, zoals in de films. Dus we zullen zien, maar ik weet zeker dat het een supertijd wordt.


:: janiet 06:30 [+] ::
...