:: Janita op stap!! ::

:: 2/13/2004 ::

Woensdagochtend zijn we naar Wellington gereden. Van tevoren een hostelletje geboekt. Leek ons wel handig. Maar dit keer zaten we fout. Nog nooit zijn we op zo'n rare plaats terechtgekomen. Nou hebben Mirrie en ik al wat hostels gezien, maar deze... De eigenaar hield ervan om overal briefjes op te hangen. Op de voordeur hing bijvoorbeeld: Als je van te voren wilt kijken of dit hostel geschikt voor je is, dit kan niet, want het zal toch niet voldoen aan je eisen. En daar was geen woord over gelogen.
Het stonk, het was vies en er sliepen alleen maar weirdo's.
Onder de matrassen lagen geen planken, maar twee stukken spaanplaat (ongelijk).

Dus...Tassen neergegooid en de stad ingevlucht. Was hartstikke leuk. Vooral omdat het stortregende en wij (de dames) gewoon als echte toeristen op onze slippertjes liepen. Om onszelf op te beuren hebben we de Starbucks (fantastische koffie!) opgezocht en maar even bedacht wat we konden doen.
Het was een uur of zes en het plan was om naar de film te gaan. Van 21.00 uur. Ja, wat doe je dan? Alle winkels dicht, behalve een megasupermarkt. Dus...Het hele assortiment van een Nieuw Zeelandse supermarkt bekeken. Na een uurtje wat gaan eten, wat internetten en toen naar de film.
Naar Master of Commander met Russel Crowe. Film was matig (het verhaal dan, visueel erg goed) en Russel was behoorlijk sexy met lange blonde lokken.

Ja en dan is het zover. Er moet toch geslapen worden.
Met lood in onze schoenen een uur of twaalf maar naar het hostel gegaan. Mirrie en ik sliepen in een andere kamer dan Dymph en Vince. Wij hadden maar 1 jongen op de kamer waardoor de stank nog meeviel, maar bij Dymp en Vince lagen twee stinkerds. Dymp kwam ons nog even halen omdat er toch wel een erg raar en groot beest op hun kamer zat.
Het bleek een wandelende tak van wel 15 centimeter lang. Mirrie was de held om hem met een prullebak langs de muur en dan op de grond te vangen. Tanden poetsen, terug de kamer in en WEER een wandelende tak!
Dat was mevrouw Tak. Mirrie eerst nog even een filmpje gemaakt van meneer en mevrouw en toen samen opgesloten in de prullenbak. De volgende ochtend stond de prullenbak aan de andere kant van de kamer, ZO groot waren ze...

Die avond besloten dat we de volgende ochtend, zonder te douchen( want dan zou je alleen maar viezer worden) om half negen zouden klaarstaan en vluchten. We hadden voor twee nachten geboekt, maar dat kon ons niets schelen.
Mirrie en ik werden allebei tegelijk s'nachts wakker. We hoopten allebei dat het al tijd was en waren behoorlijk teleurgesteld toen we zagen dat het pas 04.15 uur was.

De volgende ochtend kwamen we de eigenaar tegen en Mirrie zei dat we weggingen, of we ons geld konden terugkrijgen. Volgens mij gebeurde dit wel vaker, want hij deed helemaal niet moeilijk en gaf gelijk geld.

Wellington vonden we helemaal niets. Vooral omdat het weer tegenzat. We besloten om de veerboot maar gelijk te boeken voor dezelfde dag. En dat lukte.
Om 14.30 uur zouden we gaan varen. Dus moesten we ons nog 5 uur zoet houden. Weer naar de supermarkt gegaan voor ontbijt en daarna naar het Te Papa museum.

Dat was op zich best interessant en mooi, maar niemand van ons had het puf om de bordjes te lezen. Als je moe bent is Engels best moeilijk.

En toen naar de veerboot. Het duurde drie uur, dus lekker geslapen. We hadden van te voren een hostel geboekt en dat bleek gewoon 2 minuten van de veerboot te zijn. En de goden waren ons goed gezind, want het is hier een fantastisch hostel. Heel erg schoon, erg ruim, grote keuken, leuke mensen en een binnenzwembad.
Vandaag hebben we ons even opgesplitst, omdat we verschillende interesses hadden. Mirrie en Vince wilden kajakken, maar daar hadden Dymp en ik niet zo'n zin in.

Dus Dymp en ik hebben een cruisje geboekt. Vier uur lang lekker cruisen door de Malborough Sounds. Het is hier helemaal fantastisch mooi. Allemaal baaitjes, groene heuvels en palmbomen. En het leukste van de trip was nog dat het eigenlijk een postboot was. Bij heel veel baaitjes ging postbode Simon langs de steiger om post af te geven en op te halen.

We zijn ook nog bij Ships' Cove geweest. Dat is de baai waar Captain Cook als eerste aanlegde op het Zuidereiland. Natuurlijk nog even een fotootje gemaakt bij het monument. Het was een heerlijke middag.

Vince en Mirrie hadden het ook erg naar hun zin gehad. Eerst gefietst naar de kajakplek en daarna kajakken door de Malborough Sounds. Was erg geslaagd.

Morgen gaan we weer op weg. Dan naar het Abel Tasman National Park.
Dit schijnt helemaal fantastisch te zijn en daar ga ik zeker kajakken!
Nu maar hopen dat het weer mee blijft zitten. Morgen zou het gaan regenen, maar misschien dat het zondag opknapt.

O ja, de verzekering hebben we er al uit. In Wellington stonden we bij het stoplicht in de verkeerde baan, dus Dymph dacht: "Ik rij effe achteruit."
Waarschijnlijk stond het bestelbusje, precies achter ons, in haar dode hoek (voor een gelijknamige situatie, zie de film "Snatch"). Dus nu zit er een mooie deuk in de bumper. Tja, ben je nou Hollander of niet?

Zo, eindelijk bijgewerkt. Dat heeft me maar 3 avonden gekost, maar dan hebben jullie ook wel weer wat te lezen. Ik zal proberen om het weer elke dag bij te houden.

Kia Ora!
:: janiet 10:52 [+] ::
...

Kia Ora! (nz voor hoe is het, goededag enz.)

Rotorua is een stad die gebouwd is op een vulkaan en er zijn nog heel veel plaatsen waar de dampen uit de grond komen. Leuk om te zien, maar verschrikkelijk om te ruiken. Je loopt heel de dag in een lucht van rotte eieren.

Maandagavond naar een Maori dorp geweest. Was helemaal fantastisch!
Het begon al met een grappige buschauffeur. Iedere keer als er nieuwe mensen instapten werden ze voorgesteld aan de rest van de bus. Dus om de 5 minuten werden alle namen opgenoemd en moest je Hi zeggen.
Hij legde uit dat elk vervoersmiddel een Waka heet. Vroeger hadden ze alleen nog kano's en daar kwam het woord van. Op een gegeven moment moesten alle mensen aan het binnenpad net doen of ze een roeispaan in hun handen hadden en gaan roeien. En bij elke beweging heel hard schreeuwen. Hij: "Heel goed, nog maar 20 minuten te gaan."

Daarna ging hij uitleggen wat er allemaal ging gebeuren die avond. Bij aankomst zou er een krijger komen en alleen hij kon ons de toegang tot het dorp verschaffen wanneer we in vrede kwamen en het vredesteken aannamen. Daarvoor hadden we een leider, a Chief, nodig en wij, de rest van de bus, waren zijn stam.
Als Chief werd Patricio gekozen. Een man uit Chili, die later een gouveneur bleek te zijn. Patricio moest goed alle regels volgen en anders zijn creditcard aan zijn reisgenoten afgeven, zodat wij konden vluchten en hij het waarschijnlijk niet zou overleven.

Gelukkig ging alles goed. je mocht absoluut niet lachen als de krijger aankwam. Het ziet er soms een beetje belachelijk uit als hij met zijn ogen loopt te rollen en zijn tong uitsteekt, maar het was zo indrukwekkend dat het niet eens in je opkwam.

Daarna door het dorp gewandeld en een concert gezien. Vooral de Haka was erg gaaf. Wat een stoere mannen!
Toen heerlijk gegeten en om een uur of acht werden we weer naar huis gebracht. Nu ging de buschauffeur voor iedereen uit elk land een lied zingen. Echt ongelovelijk! Hij zong Deens, Duits, Amerikaans (met het echte accent), Schots, Australisch en zelfs Nederlands (Vader Jacob en Tulpen uit Amsterdam). Chileens kon hij niet, dus de gouveneur heeft voorin de bus een lied voor ons gezongen.


Volgende dag naar Wai-o-tapu gegaan. Dat is een Thermal Wonderland. Een natuurpark vol met borrelende stinkende modderpoelen. Was heel erg mooi, vooral de kleuren, maar had er meer van genoten als ze gasmaskers hadden verstrekt.
Daarna nog naar een spuitende geiser gekeken. Viel een beetje tegen, want hij moest geactiveerd worden met zeep en hij kwam maar een meter of 10 hoog. Ik had wel 100 meter verwacht, minstens...

s' Middags naar Tongariro National Park gereden. Het plan was om de volgende dag de Tongariro Crossing te doen. Een fantastische wandeling van 8 uur. Je loopt dan langs twee vulkanen. Leek ons we gaaf. Ik was stiekem iets minder enthousiast, want zoals jullie weten ben ik niet zo sportief aangelegd. En alsof Moedertje Natuur aan mijn zijde stond, was het weer een drama. De dag dat we aankwamen was het al erg, maar de volgende dag was het verschrikkelijk. Dus de wandeling was gesloten. Vervelend he? Nee hoor, had het best willen doen...



:: janiet 01:02 [+] ::
...

Ja... mijn site doet het weer. Het nadeel is, is dat ik dan alles moet opschrijven wat we gedaan hebben de afgelopen week. En het is best veel.

Vrijdag zijn we vanuit Auckland naar The Bay of Islands gereden. Een behoorlijk lange rit. We vertrokken in de ochtend om 10.00 uur en kwamen aan om 16.30 uur in Pahia. Een ontzettend populair dorpje, want er was geen hostel te vinden...
Maar ongeveer 10 hostels langsgegaan en toen besloten we om maar naar het naastgelegen plaatsje Waitangi te gaan. Bleek tussen die twee dorpjes een Maori festival gaande te zijn. Superdruk en we moesten over een bruggetje rijden waar eigenlijk net een auto overheen kon en waar toen dus honderden mensen liepen. Ging heel soepel. Gelukkig waren de mensen vriendelijk en ik wist trouwens niet dat de maori-mannen zo sexy en knap waren, ongelovelijk, ik keek mijn ogen uit.

In Waitangi was ook niets te vinden, dus maar een veerbootje naar het volgende eilandje genomen. Naar Russel, waar we ook weer hostels zijn afgegaan en alles zat natuurlijk vol.
Uiteindelijk een mini hostel gevonden, waar 7 mensen konden slapen. echt heel grappig. Je mocht zelfs groenten uit de moestuin pakken.

De eigenaar vertelde ons dat om 19.00 uur in de plaatselijke jachtclub eten goedkoop werd geserveerd. En het werrd bereid door vrijwilligers. Eigenlijk was het voor leden, maar we mochten blijven eten. Dus lekker aan het water gegeten, gedronken en slap geouwehoerd. Was erg gezellig.

Volgende dag maar betere voorbereidingen getroffen: Eerst een hostel boeken en dan pas erheen rijden. Na 8 hostels te hebben gebeld, een hele leuke gevonden.
Ook niet te groot en een leuke sfeer. s'Avonds gebarbequed in de tuin en toen we later om een uur of twaalf naar bed gingen nog ruzie gehad met een kamergenoot.
Die was waarschijnlijk niet gewend aan het hostel gebeuren, want ze begon helemaal te flippen toen ik het licht aandeed, me begon om te kleden en mijn bed opmaken. We maakten echt niet veel herrie, maar ze zal wel ongesteld geweest zijn...
Volgende ochtend heeft ze wraak genomen door heel veel herrie te maken met haar tasjes en met de rdeuren slaan. Maar ik had lekker mijn oordopjes in omdat ik het al verwacht had. Nananana na!

Die ochtend een wandeling gemaakt naar Cathedral Cove. Was heel erg mooi. Je kwam aan op zo'n bountystrandje. Wit zand, een blauwe zee en in het water een rotsformatie van zout of zo. Dymp en ik nog effe lekker gezwommen. Was heerlijk koud water, precies goed.

Daarna doorgereden naar het Hotwater Beach. We voelden ons verschrikkelijk toeristisch, maar het was wel lachen.
De bedoeling is, is dat je met zijn allen je eigen kuil gaat graven waar je in wilt liggen. Als je goed graaft, tref je een warmtebron aan zodat je warm water in je kuiltje krijgt. Kon zelfs zo heet worden dat je je voeten verbrandde. Wij hadden natuurlijk weer geen geluk. Meters diep gegraven en nog koud water! Toen maar iemand anders kuil ingepikt en daarna in de zee gezwommen om het zand af te spoelen.

Maandagochtend op tijd vertrokken naar Matamata. Dat is een dorpje waar Lord of the Rings ook is opgenomen en waar nog Hobbithuisjes staan.
Dat leek ons wel leuk om effe te zien. Totdat we erachter kwamen dat die oplichters 50 dollar de man vroegen om 1 zo'n huisje te zien!!!
Kijk, nou zijn we wel toeristen, maar natuurlijk geen domme toeristen.

Doorgereden naar Rotorua



:: janiet 09:54 [+] ::
...