:: Janita op stap!! ::

:: 2/22/2004 ::

Zo... Ben een beetje zenuwachtig!

We hebben net geboekt voor morgen 12.00 uur. Dan gaan we het echt doen: Een bungyjump van 134 meter. Hij heet de Nevis Highwire. Als jullie nieuwsgierig zijn kun je kijken op www.AJHackett.com.
Ik heb net op die pagina gekeken en je kan daar dagelijks foto's bekijken van de mensen die gesprongen hebben. Wij springen vanaf 12.00 uur op 23 februari. De foto's zijn aardig duur, dus mocht er iemand zo lief zijn om ze uit te printen, bedankt!
We hebben in de auto als zitten oefenen om 8 seconden lang te schreeuwen.
Is nog best lang...

Zit nu nog even met een probleem.
Je hebt dichte schoenen nodig en zoals jullie weten raak ik alles kwijt.
Van de week na de wandeling heb ik ze ergens neergelegd en weet echt niet meer waar. In ieder geval niet in de auto.
Dus moet nog even nieuwe schoenen kopen.

Ik heb trouwens nog veel te weinig bemoedigende mailtjes gehad. Dit heb ik ECHT nodig mensen. Dus kom op!!!

Als het goed is horen jullie me morgen weer....

:: janiet 01:37 [+] ::
...

Zo, vandaag eindelijk mooi weer gehad. En nog wat leuks gedaan ook!

Donderdagochtend zouden we eigenlijk de heli-hike gaan doen. Maar het weer was weer bar en boos, dus het werd gecancelled. We waren vroeg opgestaan om te bellen en zijn toen maar gelijk vertrokken. Geld terug gekregen van de heli trip en van het hostel, want het plan was om daar nog een dag te blijven. Er was daar met regen nog minder dan niets te beleven, dus in onze Waka gestapt en weggereden. Op weg naar Wanaka...

Mensen, het is met geen toetsenbord te beschrijven hoe mooi het hier is. ONGELOVELIJK!!!!!
Zooooo Lord of the Rings!
Wanaka ligt aan een groot blauwhelder meer, met daarom heen bergen, die alle kleuren groen zijn, daarna rotsen en dan sneeuw. Zelfs gisteren toen we in zware regen aankwamen was het nog fantastisch.
Jullie moeten echt beloven dat jullie allemaal hard gaan sparen om minstens een keer in je leven het Zuidereiland van NZ te aanschouwen. Gewoon te mooi!

Oke, weer verder met onze avonturen!
We kwamen 7 uur later aan en zaten in een plaatsje buiten Wanaka, want echt alles zit volgeboekt. Nadat we maar twee keer een half uur de verkeerde richting op hadden gereden, kwamen we uiteindelijk aan bij ons "hostel". Het is een gaar huis met een rare eigenaar. Gelijk maar een fles wijn aangebroken, maar een fles met zijn drieen is te weinig. Dan maar vroeg naar bed, nadat we hysterische lachbuien hadden gehad over de "vreemde"witte vlekken op het dekbed van Dymphna.

Vanmorgen weer vroeg op, want we hadden eindelijk een trippie die doorging.
Het heette de Siberia Experience. Je gaat met een mini-vliegtuig vliegen over en langs de bergen, dan landen, wandelen en met de jetboot weer terug.
Het was helemaal fantastisch!!!!!!!!
Vooral omdat ik weer eens last had van lompheidsaanvallen, maar dat komt zo.
(Mirrie zit hiernaast haar vrienden en familie te mailen en zit weer helemaal na te
genieten)

We gingen eerst vliegen in een vliegtuigje waar maar 6 mensen, incl. de piloot in konden. Mirrie en ik achterin gepropt. Vince zei al: "Als je je ergens niet druk over hoeft te maken als we gaan neerstorten: overleven zullen we het niet". Dat stelt me dan wel weer gerust....
De dames en ik hadden wel besloten dat we gevonden zouden worden met een grote glimlach op ons gezicht, want die piloot(!!!!!!) wat een schatje, knap, stoer en kan nog vliegen ook. Ik ga later maar met een piloot trouwen, denk ik.
Geland op een landingsbaan van ongeveer 20 meter. Hele knappe jongen, toch?
Ja, en toen het wandelen. Sandaaltjes aan, want we moesten een rivier oversteken met gletsjerwater. Raden jullie al wat er natuurlijk weer met Janietje gebeurde?

Precies...Door het ijskoude (echt een gevoelstemperatuur van -20)water werden mijn tenen nogal gevoelloos en het water ondertussen dieper. Voelde niet dat er een kei voor mijn voet lag en ik lag natuurlijk languit in het koude water. Gelukkig kon de rest erom lachen. Dymp zag me nog een stukje wegdrijven en was nog bezorgd dat ze moest redden of zo.
Onderweg hebben we nog proberen smoezen te verzinnen waarom ik weer in het water lag en de rest niet.
1:Er kwam een haai, waarvoor ik wilde uitwijken en toen omviel. Helaas zijn er geen haaien in zoetwater in NZ.
2:Er kwam een Grizlybeer en samen vochten we om een zalm, hij won. Helaas ook nog geen grizlyberen in NZ gesignaleerd.
3: Een mega ijsrots kwam de waterval af en sloeg me zo omver. Dit had eigenlijk best gekund.
4:Vince vroeg of het water koud was en ik dacht:" laat ik het maar gelijk goed testen". Vrienden oke, maar ik ga niet voor mijn lol dat water induiken.

Dus de conclusie: Geen excuus mogelijk. Ik zal mijn "middlename" moeten veranderen. In plaats van "behoorlijk lomp op zijn tijd", word het "net iets te vaak lomp".

Gelukkig dat er droge kleren mee waren, dus ik heb alleen met een natte broek gelopen.
De wandeling was helemaal fantastisch, heel erg mooi. Duurde een uur of twee en toen werden we opgehaald met de Jetboot.
Heel erg stoer! Gaat heel erg hard. Er zit 500 PK achter die boot!
Dus een beetje door de valleien gesjeesd. Was net opgedroogd en toen weer lekker nat geworden.
Al met al een zeer geslaagde dag. Heb het heel erg naar mijn zin gehad, ondanks mijn valpartijtje.

Morgen op weg naar Queenstown. Dan is het zover....
Ik moet gaan bungyjumpen. Het idee is om het maar gelijk goed te doen en de hoogste te nemen met een vrije val van 8(!) seconden. Hij is 134 meter!
Dus stuur me even bemoedigende mailtjes of ik het wel of niet moet doen, want ik heb zo'n last van hoogtevrees!

Dan hoor ik jullie nog wel...
:: janiet 04:27 [+] ::
...

Nou, we leven nog.

Heel Nieuw Zeeland wordt geteisterd door zware stormen. Het dorpje Picton in de Marlborough Sounds bestaat al bijna niet meer. Helemaal ondergelopen, zoals vele gedeeltes van het Noordereiland. Gelukkig dat we op het Zuidereiland zitten.

Vandaag zat het effe tegen. We hadden eigenlijk voor vanmorgen een heli-hike trip geboekt. Je gaat dan met een helicopter de berg op en dan door de gletsjers wandelen. Maar het was zulk noodweer dat het was afgelast. Nu gaan we morgenochtend.
Dus vandaag zijn we naar een plaatsje gereden twee uur hiervandaan. Hokitika(geloof ik. Die namen hier!), een leuk dorpje waar ze allerlei sieraden maken van jade, goud en zilver. We moesten toch wat doen om de tijd te doden. Op het moment is hier net gelukkig de bewolking weggetrokken. Dat geeft ons weer goede hoop voor morgen.

Ik ben nog naar de apotheek geweest, want de bulten werden erger. Mijn arm was opgezet en er kwamen blaren op die bulten. Die mevrouw dacht aan Sandflies. Coen en Thea, nog bedankt voor de tip. Ik heb nu dus een zalfje en pilletjes om de jeuk tegen te gaan. Ondertussen zie ik er wel uit als een circusattractie met al die rare bulten.

Morgen weer meer verhalen over onze vlucht....
:: janiet 05:58 [+] ::
...

G'day mates,

De afgelopen twee dagen zijn we in Motueka geweest. Dit omdat we naar het Abel Tasman park gingen. En dat was helemaal fantastisch mooi!

Zaterdagmiddag zijn we er aangekomen. Een beetje in de rondte gelopen en gelijk een kajaktripje geboekt. We hadden verschillende wensen, dus Vince en Mirrie gingen kajakken en wandelen en Dymph en ik gingen heel de dag kajakken (wat achteraf gelukkig niet een hele dag was).

Dus zondag op tijd opgestaan. Het weerbericht beloofde niet veel goeds, maar gelukkig was Moeder Natuur mij weer goed gezind en hadden we een stralende dag.
Wat we gezien hebben in het Abel Tasman park is eigenlijk onbeschrijvelijk mooi. Goude en witte stranden, een heldere groenblauwe zee, mooi rotsen en veel palmbomen. Helemaal zoals in de films.

Wederom kwam ik erachter dat sport-achitge activiteiten niet voor mij zijn weggelegd en dat Dymph en ik buiten Albert Heijn ook in een kajak niet kunnen samenwerken.
Maak je geen zorgen, we zijn nog steeds bevriend en achteraf moesten we er hard om lachen.
In een kajak zit er een voor in die moet zeggen of we links of rechts moeten en degene achterin moet dan sturen. Ik had natuurlijk weer het geluk dat het roer niet meer deed wat mijn benen zeiden. Er was namelijk een kabeltje losgelaten. Het was behoorlijk windy, dus we gingen regelmatig op de rotsen af.
Dymph schreeuwen:"Ga je naar links, want we moeten echt NU naar links!".
Janita schreeuwen:"Ik kan verdomme niet verder naar links, ik lig hier al onderuit in de boot, probeer met het puntje van mijn teen nog wat te presteren, maar voor de zoveelste keer: dat k....roer is verrot!".
En toen Dymph eenmaal aan het roer zat, zat ik net zo te schreeuwen, dus ik nam het haar niet kwalijk en zij mij niet omdat ze nu zelf merkte dat het roer niet werkte.

Nog een paar leuke blunders van mij om jullie, ten koste van mezelf, wat leuk leesvoer te geven.
Blunder 1: De eerste keer dat we aan land kwamen, moesten we zo hard mogelijk varen om op het zand te landen. Wij kwamen natuurlijk schuin aan, botste tegen een andere kajak aan en liepen vol. Eigenlijk was het mijn taak om als eerste uit te stappen en de boot stabiel te houden. Waar ik dus veel te laat mee was. Ik geloof dat er wel 10 golven die boot in zijn geslagen voordat we er uiteindelijk uit waren.
Het ergste was nog, dat toen we weggingen de gids de boot effe leeg ging pompen en heel de groep kwam kijken wat hij aan het doen was, want hoe deed je dat nou weer?

Blunder 2: De tweede keer dat we op het strand aankwamen, sta ik op om eruit te gaan. Terwijl ik in die kajak sta, bedenk ik nog: "Volgens mij is het niet verstandig om rechtop in een onstabiele kajak te gaan staan". En "PLONS". Daar lag ik, met mijn twee benen nog in de kajak en de rest van mijn lichaam in het water. Ik dacht dat Dymph ter plekke zou sterven van het lachen en misschien toch ook wel een beetje schaamte.

Ja, dat weten de meeste mensen ondertussen wel: Een van mijn vele "middle names" is: "op zijn tijd behoorlijk lomp".

Maar... al met al een hele leuke dag gehad!

Vandaag hebben we een behoorlijk lange rit gehad van 360 kilometer en zijn aangekomen in Greymouth. In een heerlijk hostel. Schoon en groot en het belangrijkste: geen stapelbedden!
Onderweg nog een kleine omweg gemaakt om naar zeehondjes te kijken. Waren zeer schattig. Die hebben we gisteren ook nog in het wild gezien tijdens het kajakken. (Dymph had meer prioriteit met foto's maken dan met het feit dat we bijna op de rotsen kletterden).

Nog effe lekker klagen over Nieuw-Zeeland:
In de drie maanden dat ik in Australie, het land met de meeste dodelijke dieren, ben geweest, ben ik misschien 4 keer gestoken door een mug. En hier heb ik vanaf dag TWEE de meest irriterende bulten op mijn lichaam. De laatste telling was dertig, waarvan er ondertussen nog steeds 18 verschrikkelijk jeuken. Ze zijn nu paars geworden. Mocht iemand weten wat voor beest dit is geweest, dan hoor ik het graag. Zelf dacht ik aan "bedbugs". EN.... gisteren ben ik gestoken door een hommel!!!
Helemaal geen veilig land!!!!!

Hopelijk overleef ik het hier, ik zie het niet zo positief in. Er bestaat namelijk maar EEN dodelijk beestje hier en die zal vast wel MIJN pad kruisen.

Dus hopelijk tot ziens.

Groetjes "Dramaqueen"


:: janiet 06:36 [+] ::
...